Nesta invectiva, en formato epistolar, traducida do latín por María José Martín Velasco, Francesco Petrarca manifesta o seu distanciamento do concepto de saber como acumulación de informacións carentes de relevancia existencial, e defende o valor do coñecemento para endereitar os propios pasos cara á fonte auténtica da luz e a verdade, que para el non é outra que Cristo. En efecto, atopámonos #ante un auténtico manifesto do humanismo cristián renacentista (non medieval, como quererían crer os que identifican humanismo con ateísmo) e como un testemuño inflamado e vivaz dun home que, ao final da súa vida, postula a súa propia ignorancia como a humilde aceptación das limitacións da razón humana, fronte á soberbia daqueles que se cren sabios por axustarse cos ollos pechados ás leccións de Aristóteles.